مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش و توسعه فناوری پلیمر ایران 2538-334510320251221Polypropylene in the Nanotech Era: A Review on Carbon Nanotube-Driven Property Enhancements in Polymer Nanocompositesپلیپروپیلن در عصر نانو: مروری بر نقش نانولولههای کربنی در بازآفرینی خواص نانوکامپوزیتها519fa محدثه سرلک1 ماهشهر، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، پردیس ماهشهر، گروه مهندسی پلیمر، صندوق پستی 13178-635170009000303430129شقایقدباغ عالی نسب1 ماهشهر، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، پردیس ماهشهر، گروه مهندسی پلیمر، صندوق پستی 13178-63517000900006208595xپدراممنافی1 ماهشهر، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، پردیس ماهشهر، گروه مهندسی پلیمر، صندوق پستی 13178-6351700000002681780702025713<p><strong data-start="89" data-end="111">Polypropylene (PP)</strong>, as one of the most widely used thermoplastic polymers, has found extensive applications in various industries such as packaging, household appliances, medical devices, automotive components, and textiles due to its low density, cost-effectiveness, chemical stability, moisture resistance, ease of processing, and acceptable mechanical properties. However, certain limitations—such as relatively low mechanical strength, high flammability, and poor thermal and electrical conductivity—pose challenges for its use in advanced engineering applications. To address these deficiencies, the incorporation of nanotechnology, particularly the addition of carbon nanotubes (CNTs), into the PP matrix has emerged as an effective approach. Owing to their cylindrical structure, high aspect ratio, large specific surface area, and unique physical characteristics, CNTs can significantly enhance the physical, mechanical, thermal, and electrical properties of the polymer.<br data-start="1072" data-end="1075" /> This review article aims to investigate the influence of various parameters—including CNT type (single-walled or multi-walled), optimal weight fraction, surface modification methods, dispersion techniques, and processing methods—on the final properties of PP/CNT nanocomposites. Moreover, the effects of these factors on microstructure, crystallization behavior, Young’s modulus, tensile strength, dimensional stability, conductivity, impact resistance, and rheological performance are discussed. The findings of numerous studies indicate that, through proper optimization of processing conditions and composite formulation, PP/CNT nanocomposites can become highly promising candidates for advanced applications in aerospace, electronics, medical technology, and the automotive industry.</p><p>پلی‌پروپیلن (PP) به‌عنوان یکی از پرمصرف‌ترین پلیمرهای ترموپلاستیک، به دلیل ویژگی‌هایی نظیر چگالی پایین، قیمت مناسب، پایداری شیمیایی، مقاومت در برابر رطوبت، فرآیندپذیری آسان و خواص مکانیکی قابل قبول، در طیف گسترده‌ای از صنایع شامل بسته‌بندی، لوازم خانگی، تجهیزات پزشکی، خودروسازی و منسوجات کاربرد دارد. با این حال، وجود برخی محدودیت‌ها از جمله مقاومت مکانیکی نسبتاً پایین، اشتعال‌پذیری بالا و هدایت حرارتی و الکتریکی ضعیف، استفاده از آن را در کاربردهای پیشرفته‌تر با چالش‌هایی مواجه کرده است. برای رفع این نواقص، استفاده از فناوری نانو و افزودن نانوذرات مختلف به‌ویژه نانولوله‌های کربنی (CNTs) به ماتریس پلی‌پروپیلن به‌عنوان یک راهکار مؤثر مطرح شده است. CNTها به دلیل ساختار استوانه‌ای، نسبت ابعاد بالا، سطح ویژه زیاد و خواص منحصر‌به‌فرد، قادرند به‌طور چشمگیری خواص فیزیکی، مکانیکی، حرارتی و الکتریکی پلیمر را بهبود دهند. این مقاله مروری با هدف بررسی تأثیر پارامترهای مختلف از جمله نوع CNT (تک‌دیواره یا چنددیواره)، درصد وزنی بهینه، روش‌های اصلاح سطحی، نحوه پراکندگی و تکنیک‌های فرآیند اختلاط بر خواص نهایی نانوکامپوزیت‌های PP/CNT تدوین شده است. همچنین اثر این عوامل بر ریزساختار، فرآیند تبلور، مدول یانگ، استحکام کششی، پایداری ابعادی، رسانایی، مقاومت ضربه‌ای و رفتار رئولوژیکی مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج مطالعات نشان می‌دهد که در صورت بهینه‌سازی شرایط، این نانوکامپوزیت‌ها می‌توانند در حوزه‌های پیشرفته‌ای نظیر هوافضا، الکترونیک، پزشکی و خودرو کاربرد مؤثری داشته باشند.</p>http://irdpt.ir/ar/Article/Download/50826مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش و توسعه فناوری پلیمر ایران 2538-334510320251221A review of bioactive ceramic fillers in polymersمروری بر پرکنندههای سرامیکی زیست فعال در پلیمرها1328faمهدیغفاریگروه مهندسی پلیمر، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه گلستان، گرگان، استان گلستان، ایرانhttps://orcid.org/0000-0002-3906-5229مریمشکراللهیگروه مهندسی پلیمر، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه گلستان، گرگان، استان گلستان، ایرانسعیدگیلک حکیم آبادیپژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایرانhttps://orcid.org/0000-0003-2877-9856202595<p style="text-align: justify;">Due to their ease of adaptability in terms of size, shape, composition, and high surface-to-volume ratio, nanoparticles (NPs) have been widely utilized in biomedical applications. In recent years, various types of nanoparticles have been specifically investigated to determine how they can be employed in osteogenesis, tissue engineering, drug delivery, bio-imaging agents, and diagnostic and therapeutic tools. The facile synthesis of these nanoparticles, along with enhanced stability, reduced toxicity, and the ability to conjugate with a wide range of biomolecules such as peptides, proteins, antibodies, and aptamers to improve biocompatibility and bio-targeting, highlights their importance as key components in the development of effective and innovative therapies. Among these, the use of bioceramics has brought fundamental changes to the biomedical field, particularly through their application in the fabrication of implants compatible with the human body. Many bioceramics have been employed as implant materials over the past three decades, and extensive efforts have been devoted to improving their biocompatibility and mechanical strength through combination with polymers. Consequently, special attention has been directed toward the production of polymer/ceramic composites. These hybrid biomaterials have been validated after rigorous in vitro and in vivo biological evaluations. This review provides a comprehensive overview of these materials, their modification and property enhancement strategies, clinical applications, and future research directions in this promising area of biomaterials science.</p><p>با توجه به سهولت انطباق‌ پذیری در اندازه، شکل، ترکیبات و نسبت سطح به حجم بالا، نانوذرات (NPs) به ‌طور گسترده‌ای در کاربرد های پزشکی مورد استفاده قرار گرفته‌ اند. در سال‌ های اخیر، انواع مختلفی از نانو ذرات به ‌طور خاص مورد بررسی قرار گرفته‌ اند تا تایین شود چگونه می‌توان از آن‌ها در استخوان‌زایی، مهندسی بافت، رهایش دارو، عوامل زیستی تصویر برداری و ابزارهای تشخیصی و درمانی بهره‌ برداری کرد. سهولت سنتز این نانو ذرات همراه با افزایش پایداری، کاهش سمیت و قابلیت اتصال به انواع مولکول ‌های زیستی مانند پپتیدها، پروتئین‌ها، آنتی ‌بادی‌ ها و آپتامرها برای ارتقاء زیست‌ سازگاری و زیست‌ هدف ‌گیری، نشان می ‌دهد که این نانو ذرات از اجزای کلیدی در توسعه درمان‌ های مؤثر و نوآورانه به شمار می ‌روند .در این میان، استفاده از زیست‌ سرامیک‌ ها تغییرات اساسی در حوزه زیست ‌پزشکی ایجاد کرده است، به ‌ویژه از طریق به‌ کار گیری آن‌ ها در ساخت ایمپلنت‌ های سازگار با بدن انسان. بسیاری از سرامیک‌ های زیستی در سه دهه گذشته به ‌عنوان مواد ایمپلنتی مورد استفاده قرار گرفته‌ اند و در کنار آن، تلاش ‌های گسترده ‌ای برای بهبود خواص زیست‌ سازگاری و مقاومت مکانیکی آن‌ ها از طریق ترکیب با پلیمرها صورت گرفته است. در نتیجه، توجه ویژه‌ ای به تولید کامپوزیت ‌های پلیمر/سرامیک معطوف شده است .این مواد زیستی ترکیبی، پس از گذر از آزمون‌ های زیستی دقیق در شرایط درون‌ تنی و برون ‌تنی، تأیید شده ‌اند. این تحقیق مروری است جامع بر انواع این مواد، روش‌های اصلاح و بهبود ویژگی‌ های آن‌ ها، کاربرد های بالینی، و مسیرهای آینده پژوهش در این حوزه امید بخش از علم مواد زیستی.</p>http://irdpt.ir/ar/Article/Download/51373مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش و توسعه فناوری پلیمر ایران 2538-334510320251221A review of polydimethylsiloxane (PDMS) sponge fabrication methods and an introduction to its key propertiesمروری بر روشهای ساخت اسفنج پلیدیمتیلسیلوکسان و معرفی ویژگیهای کلیدی آن2940faنویدعلی پورگروه شیمی دانشگاه شهید چمران اهواز علیرضا کیاستدانشگاه شهید چمران اهواز0000000283951797رویامیرزاجانیگروه شیمی دانشگاه شهید چمران اهواز2025920<p>Porous Polydimethylsiloxane (PDMS) sponges have emerged as key materials in industrial and medical fields due to their unparalleled and unique combination of outstanding physical and chemical properties. These materials, owing to their distinctive capabilities, have garnered significant attention in innovative applications such as tissue engineering, microfluidic systems, sensors, absorbents, and biocompatible medical devices. This article delves into the review and analysis of various methods for fabricating porous PDMS sponges. The techniques discussed encompass hard templating, emulsion methods, gas foaming, evaporation-induced phase separation (EIPS), and 3D printing. For each methodology, the pore formation mechanisms and their effects on the sponge's morphology, pore size, and final properties are explained in detail. Furthermore, the inherent and prominent characteristics of PDMS sponges, including hydrophobicity, very low density, exceptional flexibility, high chemical and thermal stability, favorable biocompatibility, optical transparency, and low light absorption, are introduced. The scientific and fundamental reasons behind each of these properties are elucidated, referencing the molecular structure and chemical nature of PDMS. This article clearly demonstrates that the judicious selection of fabrication methods, alongside the optimal utilization of PDMS's unique intrinsic properties, plays a decisive role in achieving the optimal and specific performance of these sponges for their intended applications, thereby paving the way for the development of more advanced materials.</p><p>اسفنج‌های متخلخل پلی‌دی‌متیل‌سیلوکسان (PDMS) به دلیل ترکیب بی‌نظیر و منحصر بفرد و در کنار ویژگی‌های فیزیکی و شیمیایی برجسته، به عنوان مواد کلیدی در حوزه‌های صنعتی و پزشکی مطرح شده‌اند. این مواد به دلیل قابلیت‌های منحصر‌به‌فردشان، در کاربردهای نوآورانه‌ای مانند مهندسی بافت، سیستم‌های میکروفلوئیدیک، حسگرها، جاذب‌ها و دستگاه‌های پزشکی زیست‌سازگار مورد توجه قرار گرفته‌اند. این مقاله به بررسی و تحلیل روش‌های گوناگون ساخت اسفنج‌های متخلخل PDMS می‌پردازد. تکنیک‌های مورد بحث شامل قالب‌برداری سخت، روش امولسیون، گازفومینگ، جداسازی فاز توسط تبخیر (EIPS) و چاپ سه‌بعدی است. برای هر روش، مکانیسم‌های شکل‌گیری منافذ و تأثیر آن‌ها بر مورفولوژی، اندازه منافذ و خواص نهایی اسفنج به تفصیل شرح داده شده است. علاوه بر این، ویژگی‌های ذاتی و برجسته اسفنج PDMS مانند آب‌گریزی، چگالی بسیار پایین، انعطاف‌پذیری استثنایی، پایداری شیمیایی و حرارتی بالا، زیست‌سازگاری مطلوب، شفافیت نوری و جذب کم نور معرفی شده و دلایل علمی و بنیادی هر یک با استناد به ساختار مولکولی و ماهیت شیمیایی PDMS تبیین گردیده است. این مقاله به وضوح نشان می‌دهد که انتخاب هوشمندانه روش ساخت، در کنار بهره‌برداری بهینه از خصوصیات ذاتی بی‌نظیر PDMS، نقش تعیین‌کننده‌ای در دستیابی به عملکرد بهینه و اختصاصی این اسفنج‌ها برای کاربردهای مورد نظر دارد و مسیر را برای توسعه مواد پیشرفته‌تر هموار می‌سازد.</p>http://irdpt.ir/ar/Article/Download/51539مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش و توسعه فناوری پلیمر ایران 2538-334510320251221Mechanisms of Polycarboxylate Ether Superplasticizers: Influence on the Rheology and Hydration of Cement – A Reviewمروری بر مکانیزمهای عملکرد فوقروانکنندههای پلیکربوکسیلاتاتر در رفتار رئولوژیکی و فرایند هیدراتاسیون سیمان4153faعاطفهنژادابراهیمدانشگاه صنعتی قممحسننجفیعضو هیئت علمی گروه مهندسی پلیمر دانشگاه صنعتی قم 0000000344758684محمدحسینباقریدانشگاه صنعتی قم2025113<p style="text-align: left;">polycarboxylate ether (PCE) superplasticizers, as the advanced generation of chemical admixtures for concrete, play a crucial role in improving rheological properties, enhancing fluidity, reducing the water-to-cement ratio, and ultimately increasing the mechanical strength and durability of concrete. In recent years, the use of these compounds has grown significantly due to the ability to precisely control their molecular structure and tailor their functional properties. Numerous studies have shown that the performance of PCE superplasticizers depends on factors such as the type and ratio of monomers used, final molecular weight, length and density of side chains, and reaction conditions.<br data-start="855" data-end="858" /> This review provides a comprehensive discussion of recent advances in the design and synthesis of PCE polymers, their influence on the physical, chemical, and rheological characteristics of cementitious systems, and their role in the hydration process. The main mechanisms involved include electrostatic repulsion, steric hindrance, pressure release, enhanced wetting, and uniform dispersion of cement particles. The presence of functional groups such as carboxylates and polyether side chains in the polymer structure establishes an optimal balance between surface adsorption and dispersion stability. Moreover, modification of side-chain length and density, adjustment of molecular weight distribution, increased negative charge density, and improved compatibility with various types of cement are among the key strategies for enhancing their performance. Overall, understanding the relationship between chemical structure and rheological behavior paves the way for the development of more efficient and sustainable admixtures for next-generation concrete systems.</p><p>فوق‌روان‌کننده‌های پلی‌کربوکسیلات‌اتری به‌عنوان نسل پیشرفته‌ای از افزودنی‌های شیمیایی بتن، نقش بسیار مهمی در بهبود ویژگی‌های رئولوژیکی، افزایش سیالیت، کاهش نسبت آب به سیمان و در نهایت ارتقای مقاومت مکانیکی و دوام بتن دارند. طی سال‌های اخیر، استفاده از این ترکیبات به دلیل امکان کنترل دقیق ساختار مولکولی و تنظیم خواص عملکردی، رشد قابل‌توجهی داشته است. مطالعات متعدد نشان داده‌اند که عملکرد این فوق‌روان‌کننده‌ها به عواملی همچون نوع مونومرهای مورد استفاده، نسبت آن‌ها، وزن مولکولی نهایی، طول و چگالی زنجیره‌های جانبی و شرایط واکنش وابسته است. در این مقاله، پیشرفت‌های اخیر در زمینه طراحی و سنتز این پلیمرها، تأثیر آن‌ها بر ویژگی‌های فیزیکی، شیمیایی و رئولوژیکی سیستم‌های سیمانی و نقششان در فرایند هیدراتاسیون مورد بررسی جامع قرار گرفته است. از مهم‌ترین مکانیسم‌های عملکرد این مواد می‌توان به دافعه الکترواستاتیکی، ممانعت فضایی، تخلیه فشاری، افزایش ترشوندگی و پراکندگی یکنواخت ذرات سیمان اشاره کرد. حضور گروه‌های عاملی نظیر کربوکسیلات و زنجیره‌های پلی‌اتری در ساختار پلیمر باعث ایجاد تعادل بهینه میان جذب سطحی و پایداری پراکندگی می‌شود. همچنین، تغییر در طول و چگالی زنجیره‌های جانبی، تنظیم توزیع وزن مولکولی، افزایش بار منفی و بهبود سازگاری با انواع سیمان از مهم‌ترین روش‌های ارتقای عملکرد این افزودنی‌ها محسوب می‌شود. در مجموع، درک ارتباط بین ساختار شیمیایی و رفتار رئولوژیکی بتن، راه را برای توسعه افزودنی‌های کارآمدتر و پایدارتر هموار می‌کند. </p>http://irdpt.ir/ar/Article/Download/51991مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش و توسعه فناوری پلیمر ایران 2538-334510320251221Review on Vitrimers: Structure, Properties, Applications, and Future Perspectivesمروری بر ویتریمرها: ساختار، خواص، کاربردها و چشماندازهای آینده5565faمحمدجوادفطرستهران، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکده مهندسی پلیمرجعفرخادم زاده يگانهدانشگاه صنعتی قم2025114<p style="text-align: justify;">Vitrimers, as a new generation of dynamic covalent networks, integrate unique advantages of both thermosets and thermoplastics. Unlike conventional thermosets, which become irreversibly crosslinked after curing and therefore lack recyclability or reprocessability, vitrimers are capable of undergoing bond-exchange reactions at elevated temperatures while preserving their mechanical stability. This property has positioned vitrimers as highly valuable candidates for achieving a polymer circular economy, enabling mechanical and chemical recycling, reprocessing, self-healing, and the fabrication of advanced composites. In the past decade, vitrimer chemistry has expanded beyond epoxy-based systems to include polyester-, polyurethane-, and bio-based networks. Such structural diversity has opened new opportunities for applications in adhesives, coatings, flexible electronics, and biomedical engineering. Nevertheless, significant challenges remain before widespread commercialization can be realized. These include reliance on metal-based catalysts, high topology-freezing transition temperatures (Tv), limitations in mechanical properties and creep resistance, and issues related to industrial scalability. This review aims to provide a comprehensive overview of the chemical fundamentals and bond-exchange mechanisms underlying vitrimer behavior, alongside their structural types and characteristic properties. Furthermore, recent advances and emerging applications are discussed, with emphasis on both the technological promise and the practical challenges that must be addressed. Finally, the future outlook highlights the development of catalyst-free systems, the design of bio-based monomers, and the incorporation of nanofillers to enhance mechanical robustness and environmental sustainability. These pathways point toward a new era in which vitrimers can serve as key materials for advanced and sustainable polymer-based technologies.</p><p>ویتریمرها به‌عنوان نسل نوینی از شبکه‌های کووالانسی دینامیک، ترکیبی منحصربه‌فرد از ویژگی‌های ترموست‌ها و ترموپلاست‌ها را در خود جای داده‌اند. برخلاف ترموست‌های سنتی که پس از پخت، غیرقابل‌بازیافت و غیرقابل‌فرآوری هستند، ویتریمرها از طریق واکنش‌های تبادل پیوند در دماهای بالا قادر به بازآرایی توپولوژیک شبکه می‌باشند، در حالی‌که پایداری مکانیکی خود را حفظ می‌کنند. این ویژگی موجب شده است که ویتریمرها گزینه‌ای ارزشمند برای تحقق اقتصاد چرخشی پلیمرها، بازیافت مکانیکی و شیمیایی، فرآوری مجدد، خودترمیمی و تولید کامپوزیت‌های پیشرفته باشند. در دهه اخیر، دامنه شیمی ویتریمرها فراتر از سامانه‌های اپوکسی گسترش یافته و شبکه‌های پلی‌استری، پلی‌یورتانی و زیست‌پایه نیز معرفی شده‌اند. این تنوع ساختاری، فرصت‌های جدیدی در کاربردهایی نظیر چسب‌ها، پوشش‌ها، الکترونیک انعطاف‌پذیر و مهندسی پزشکی فراهم ساخته است. با این وجود، چالش‌هایی همچون وابستگی به کاتالیست‌های فلزی، دمای بالای تعویض توپولوژیک (Tv)، محدودیت در خواص مکانیکی، خزش و مقیاس‌پذیری صنعتی همچنان مانع از تجاری‌سازی گسترده این مواد شده است. این مقاله مروری با هدف ارائه تصویری جامع از اصول شیمیایی و مکانیزم‌های تبادل پیوند، انواع ویتریمرها و خواص مشخصه آن‌ها تدوین شده است. همچنین آخرین دستاوردهای تحقیقاتی، کاربردهای نوظهور و چالش‌های کلیدی مطرح می‌شوند. در نهایت، چشم‌انداز آینده با تأکید بر توسعه سامانه‌های کاتالیست‌آزاد، طراحی مونومرهای زیست‌پایه و بهره‌گیری از نانوپرکننده‌ها برای ارتقای عملکرد مکانیکی و پایداری محیط‌زیستی ترسیم شده است. این افق نویدبخش به‌کارگیری گسترده ویتریمرها در صنایع پیشرفته و پایدار آینده خواهد بود.</p>http://irdpt.ir/ar/Article/Download/51995مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوریپژوهش و توسعه فناوری پلیمر ایران 2538-334510320251221A Review of Polymer-Based Adsorbents for Electromagnetic Wave Absorptionمروری بر جاذبهای بر پایه پلیمر امواج الکترومغناطیسی 6777fa محمود حیدریدانشگاه جامع امام حسین ع20251112<p class="ds-markdown-paragraph" style="background: white; margin: 12pt 0in; text-align: left;"><span style="font-family: 'Segoe UI',sans-serif; color: #0f1115;">The primary mechanisms of electromagnetic wave absorption are dielectric loss (including dipole polarization, interfacial polarization, and conductive loss), magnetic loss (encompassing natural/exchange resonance and eddy current loss), and structural loss (such as scattering, internal reflections, and cavity effects). The efficiency of these mechanisms is governed by the material's composition, morphology, and molecular architecture.</span></p>
<p class="ds-markdown-paragraph" style="background: white; --tw-border-spacing-x: 0; --tw-border-spacing-y: 0; --tw-translate-x: 0; --tw-translate-y: 0; --tw-rotate: 0; --tw-skew-x: 0; --tw-skew-y: 0; --tw-scale-x: 1; --tw-scale-y: 1; --tw-scroll-snap-strictness: proximity; --tw-ring-offset-width: 0px; --tw-ring-offset-color: #fff; --tw-ring-color: #3b82f680; --tw-ring-offset-shadow: 0 0 #0000; --tw-ring-shadow: 0 0 #0000; --tw-shadow: 0 0 #0000; --tw-shadow-colored: 0 0 #0000; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; orphans: 2; text-align: left; widows: 2; -webkit-text-stroke-width: 0px; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial; word-spacing: 0px; margin: 12pt 0in;"><span style="--tw-border-spacing-x: 0; --tw-border-spacing-y: 0; --tw-translate-x: 0; --tw-translate-y: 0; --tw-rotate: 0; --tw-skew-x: 0; --tw-skew-y: 0; --tw-scale-x: 1; --tw-scale-y: 1; --tw-scroll-snap-strictness: proximity; --tw-ring-offset-width: 0px; --tw-ring-offset-color: #fff; --tw-ring-color: #3b82f680; --tw-ring-offset-shadow: 0 0 #0000; --tw-ring-shadow: 0 0 #0000; --tw-shadow: 0 0 #0000; --tw-shadow-colored: 0 0 #0000;"><span style="font-family: 'Segoe UI',sans-serif; color: #0f1115;">Polymers have emerged as a highly effective platform for constructing electromagnetic wave absorbers, owing to their low density, excellent processability, chemical stability, and versatile structural engineering potential. However, the inherent insulating and non-magnetic nature of most pristine polymers requires the incorporation of conductive and magnetic fillers to induce the necessary dielectric and magnetic loss. Conventional polymers serve as exceptional substrates and binders, offering environmental resistance, strong interfacial adhesion, the capacity to form porous or foamy structures, and the ability to distribute fillers uniformly.</span></span></p>
<p class="ds-markdown-paragraph" style="background: white; --tw-border-spacing-x: 0; --tw-border-spacing-y: 0; --tw-translate-x: 0; --tw-translate-y: 0; --tw-rotate: 0; --tw-skew-x: 0; --tw-skew-y: 0; --tw-scale-x: 1; --tw-scale-y: 1; --tw-scroll-snap-strictness: proximity; --tw-ring-offset-width: 0px; --tw-ring-offset-color: #fff; --tw-ring-color: #3b82f680; --tw-ring-offset-shadow: 0 0 #0000; --tw-ring-shadow: 0 0 #0000; --tw-shadow: 0 0 #0000; --tw-shadow-colored: 0 0 #0000; font-variant-ligatures: normal; font-variant-caps: normal; orphans: 2; text-align: left; widows: 2; -webkit-text-stroke-width: 0px; text-decoration-thickness: initial; text-decoration-style: initial; text-decoration-color: initial; word-spacing: 0px; margin: 12pt 0in;"><span style="--tw-border-spacing-x: 0; --tw-border-spacing-y: 0; --tw-translate-x: 0; --tw-translate-y: 0; --tw-rotate: 0; --tw-skew-x: 0; --tw-skew-y: 0; --tw-scale-x: 1; --tw-scale-y: 1; --tw-scroll-snap-strictness: proximity; --tw-ring-offset-width: 0px; --tw-ring-offset-color: #fff; --tw-ring-color: #3b82f680; --tw-ring-offset-shadow: 0 0 #0000; --tw-ring-shadow: 0 0 #0000; --tw-shadow: 0 0 #0000; --tw-shadow-colored: 0 0 #0000;"><span style="font-family: 'Segoe UI',sans-serif; color: #0f1115;">Conductive polymers, such as polyaniline and polypyrrole, play an active role by providing tunable conductive pathways that significantly enhance dielectric loss. A survey of recent advances demonstrates that polymer-based composites can achieve superior absorption performance, with reflection losses as deep as –70 dB and effective absorption bandwidths exceeding 10 GHz, even at minimal thicknesses. Consequently, these polymer composites are considered ideal candidates for advanced applications in telecommunications and aerospace.</span></span></p><p>سازوکارهای اصلی جذب امواج الکترومغناطیسی شامل اتلاف دی‌الکتریک (قطبش دوقطبی، قطبش بین‌سطحی، اتلاف رسانایی) و <strong>ا</strong>تلاف مغناطیسی (رزونانس طبیعی و تبادلی، جریان‌های گردابی) و<strong> اتلاف ساختاری</strong> (پراکندگی، بازتاب‌های داخلی و اثرات حفره‌ای) هستند که به ترکیب، مورفولوژی و معماری مولکولی وابسته است .پلیمرها به‌دلیل چگالی پایین، فرآیندپذیری مناسب، ایجاد پایداری شیمیایی و امکان مهندسی ساختار به گزینه‌‌ای کارآمد برای استفاده در جاذب امواج الکترومغناطیسی تبدیل شده‌اند. با این حال، ماهیت عایق و غیرمغناطیسی بیشتر پلیمرها به‌کارگیری فیلرهای رسانا و مغناطیسی را برای ایجاد سازوکارهای اتلاف دی‌الکتریک و مغناطیسی ضروری می‌سازد. پلیمرهای متداول به دلیل ایجاد مقاومت در برابر شرایط محیطی، امکان ایجاد چسبندگی مناسب بین اجزاء و سایر سطوح، ایجاد ساختارهای متخلخل و فومی و امکان توزیع و پخش یکنواخت فیلرها، بستر و بایندرهای بسیار مناسبی برای توسعه جاذب‌های امواج الکترومغناطیسی محسوب می‌شوند. پلیمرهای رسانا مانند پلی‌آنیلین و پلی‌پیرول نیز با فراهم‌کردن مسیرهای رسانای قابل‌تنظیم، نقش فعالی در افزایش اتلاف دی‌الکتریک ایفا می‌کنند. مرور پژوهش‌های اخیر نشان می‌دهد پلیمرها بسترهای مناسبی برای تهیه کامپوزیت‌های با جذب‌های عمیق‌تر از 40− تا 70− دسی‌بل و پهنای باند جذب موثر بیش از ۱۰ گیگاهرتز در ضخامت‌های بسیار کم هستند. در نتیجه، این مواد گزینه‌هایی ایده‌آل برای کاربردهای پیشرفته در حوزه مخابرات و هوافضا محسوب می‌شوند.</p>http://irdpt.ir/ar/Article/Download/52062