مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری پژوهش و توسعه فناوری پلیمر ایران 2538-3345 9 3 2025 1 1 A review on the self-healing polyurethanes based on dynamic physical and chemical bonds مروری بر خودترمیم‌شوندگی پلی‌یورتان‌ها با استفاده از پیوندهای شیمیایی و فیزیکی پویا 59 72 fa محمود حیدری دانشگاه جامع امام حسین ع 2024 12 15 Self-healing mechanisms in polyurethanes, including the use of dynamic covalent bonds such as disulfide, imine, boroxine, alkoxyamine bonds, etc., and dynamic non-covalent bonds such as single and multiple hydrogen bonds, metal coordination,  etc., were investigated and reviewed. The conditions for healing and the external driving factors required to initiate self-healing of these mechanisms were investigated. The results showed that in many mechanisms such as the use of dynamic boroxine or imine bonds, the use of an external driving factor such as surface condensation with ethanol solution or the application of high temperatures is necessary and unavoidable. A review of scientific literature showed that the use of polyols with switching capabilities in the soft phase will benefit from the shape memory capability and further facilitate self-healing, and will eliminate the need for external force and pressure to contact and bring cracked surfaces closer. The results showed that the combination of dynamic covalent and dynamic non-covalent mechanisms is a key to achieving desirable mechanical properties and facilitated self-healing conditions. The principles governing the selection of each of the soft and hard segments to maximize self-healing properties under ambient conditions were reviewed. The results showed that hard phases with minimal interaction from curing agents or asymmetric chain extenders such as isophorone diisocyanate or isophorone diamine will facilitate self-healing. The use of polyols such as polytetramethylene ether glycol containing oxygen atoms will contribute to the soft phase in self-healing by the hydrogen bonding mechanism. سازوکارهای خودترمیم&zwnj;شوندگی در پلی&zwnj;یورتان&zwnj;ها شامل  استفاده از پیوندهای کووالانسی پویا همچون پیوندهای دی&zwnj;سولفیدی، ایمینی، بوروکسینی، آلوکسی&zwnj;آمین و . . . و پیوندهای غیرکووالانسی فیریکی پویا همچون پیوندهای هیدروژنی یگانه و چندگانه، کوئوردیناسیونی فلزی، یونی و . . . مورد بررسی و مرور قرار گرفتند. شرایط ترمیم&zwnj;شوندگی و عوامل محرک خارجی مورد نیاز برای آغاز خودترمیم&zwnj;شوندگی این سازوکارها بررسی شد. نتایج نشان داد در بسیاری از سازوکارها همچون استفاده از پیوندهای پویای بوروکسینی و یا ایمینی بهره&zwnj;گیری از عامل محرک خارجی همچون تغلیظ سطحی با محلول اتانول و یا اعمال دماهای بالا ضروری و اجتناب&zwnj;ناپذیر است. مرور منابع علمی نشان داد استفاده از پلی&zwnj;ال&zwnj;های با قابلیت تعویض&zwnj;کننده در فاز نرم موجب بهره&zwnj;گیری از قابلیت حافظه&zwnj;شکلی و تسهیل بیشتر خودترمیم&zwnj;شوندگی وعدم نیاز به نیرو و فشار خارجی جهت تماس و نزدیک کردن سطوح ترک&zwnj;خورده خواهد شد.  نتایج نشان داد ترکیب سازوکارهای کووالانسی پویا و غیرکووالانسی پویا در دستیابی به خواص مکانیکی مطلوب و شرایط خودترمیم&zwnj;شوندگی تسهیل&zwnj;شده راهگشاست. اصول حاکم بر انتخاب هریک از سگمنت&zwnj;های نرم و سخت جهت بیشینه گردیدن خواص خودترمیمی در شرایط محیطی مرور گردید. نتایج نشان داد فازهای سخت با حداقل برهم&zwnj;کنش حاصل از عوامل پخت یا گسترش&zwnj;دهنده زنجیر نامتقارن ایزوفورن دی&zwnj;ایزوسیانات یا ایزوفورن دی&zwnj;آمین منجر به تسهیل خودترمیم&zwnj;شوندگی خواهد گردید. استفاده از  پلی&zwnj;ال&zwnj;های دارای اکسیژن همچون پلی&zwnj;تترامتیلن اتر گلیکول موجب سهیم&zwnj;شدن فاز نرم در خودترمیم&zwnj;شوندگی با سازوکار پیوند هیدروژنی خواهدشد.

http://irdpt.ir/ar/Article/Download/48875